پسمل مامانی و بابایی

اینم وقتی که پسری بی حوصله می شود... ...

دختر می شدی رو دستم می موندی؟! ...

امروز گفتم سه چرخه رو بیارم سوارت کنم، فکرشو نمی کردم اینطور استقبال کنی، خیلی خوشت اومد و کل خونه رو با هم گشتیم... ... و این هم از عاقبت بازی مثل بابایی فنی هستی دیگه   ...

فکر می کنم 15سالگی واسه ی یه پسر سن تقریبا خاصیه، سن بلوغ، سن کامل شدن، سن بچگی تمام و مرد شدن... دوست دارم این وبلاگ و که دلنوشته های عاشقانه ی مامانه، پانزدهم مردادسال 1405 بهت هدیه بدم... الان که نه ماه و نیم از زندگیه قشنگت سپری شده 29 صفحه ست، یعنی اون سال چند صفحه شده؟؟؟!!! امیدوارم  بشه به اینترنت تا این اندازه اعتماد کرد و این دلنوشته ها مثل حک شدن بر روی تخته سنگی باشن نه همچون نوشته ای  بر  ساحل دریا ... ...

این خوابها زیاد طولانی نیستن، میان روز اتفاق میفتن، باعث خوش اخلاقی نمیشن،با تقی به توقی خوردن به پایان میرسن و زمان کافی واسه کارهای عقب افتاده ی مامانا ایجاد نمی کنن... اغلب هم با غلت خوردن های فراوان همراه هستن... ...

٥شنبه رفتیم خونه ی دوست دوران دانشجوییم، نساء جون، کوروش جون؛ نازگل دوستم نساء که خدا 90.7.7 با اومدنش دل مامان و باباش و شاد کرده... ابوالفضل که تازه از خواب نصفه نیمه بلند شده بود و زیاد سرحال نبود، علاقه ای به بازی نشون نداد و رفت پیش بابایی... کوروش جون و ابوالفضلم از راست به چپ:کوروش جون،بابا بهروز،ابوالفضلم، بابا محسن مهربون پسرم چرا اینقدر لباست نامرتبه؟؟؟!!!از کوروش یاد بگیر مامانی... شب  خوبی بود و بهمون خوش گذشت... ...

امروز گذاشتمت روی تختت، همیشه به نقاشی هایی که با خاله ها برات کشیدیم و به دیوار زدیم، فقط نگاه می کردی، اما امروز یه حس دیگه ای نسبت به اونا داشتی، حس حــــــــــــــــمله... وای وای وای وای... و اولین تلفات این حمله پاره شدن چمن زیر مار کوچولوی سبز بود... و این هم به روایت تصویر... اینجا نقاشیها بهت چشمک زدن... مراحل بعدی در ادامه مطلب ... تلاش برای رسیدن یافتن نزدیکترین هدف پاره کردن و این هم نتیجه مار کوچولو غصه نخور آخه پسری داره بزرگ میشه...     ...

می گم خوش به حالته راست میگم دیگه، تو روضه ی مادر جون هم هدیه گرفتی... دست مادرجون درد نکنه... ...

جدیدا میای بغلم ذوق می کنی، با دستت محکم به پشت شونه ی چپم میزنی و این حرکت و چند بار تکرار می کنی... 5شنبه4خرداد، دایی هادی میخواست بره خونه ی عمه فهیمه که یه کوچه پایین تر از خونه ی مامان جون ایناست، تو رو هم با خودش برد... این اولین بار بود که مامان خونه می موند و عسلی تنهایی میرفت بیرون... نیم ساعتی گذشت... با یادت نشستم چندتا از فیلمهای قبلیتو دیدم... حسابی دلتنگت شدم، کلافه شدم، زنگ زدم که دایی پسرم و بردار و بیار... عمه گفت که اتفاقا الان ابوالفضل بی تابی کرد می خواستیم بیاریمش... اومدم پایین استقبالت، بغلم کردی، بهم چسبیدی، بوم کردی، ذوق کردی، به پشتم زدی، کلی دلبری کردی... چسب مامان...منم که با این کارات از حال رفتم و محکم ف...